புனிதர்களை பெயர் வரிசையில் தேட

Translate

16 April 2022

இன்றைய புனிதர்கள் ஏப்ரல் 18

 St. Wicterp 


Feastday: April 18

Death: 749


Bishop, also called Wicho. Elected abbot of Ellwangen Monastery, he devoted himself to assisting the founding of the monasteries of Filssen, Wessobrunn, and Kempten, all in Germany. He was later named bishop of Augsburg, Austria.



St. Apollonius the Apologist



Feastday: April 18

Death: 185



Martyr whose Apologia, or defense of the faith, is considered one of the most priceless documents of the early Church. Apollonius was a Roman senator who was denounced as a Christian by one of his slaves. The Praetorian Prefect, Sextus Tigidius Perennis, arrested him, also putting the slave to death as an informer. Perennis demanded that Apollonius denounce the faith, and when he refused, the case was remanded to the Roman senate. There a debate took place between Perennis and Apollonius that clearly outlines the beauty and the value of Christianity. Despite his eloquent defense, Apollonius was condemned and beheaded.


For 4th-c martyr, see Apollonius of Rome.

Saint Apollonius the Apologist or Saint Apollonius of Rome (died 21 April 185) was a 2nd-century Christian martyr and apologist (not to be confused with Apollinaris Claudius, another contemporary apologist) who was martyred in 185 under the Emperor Commodus (161-192).


Four different sources speak of Saint Apollonius of Rome:

a record of the trial incorporated into the Ecclesiastical History of Eusebius of Caesarea (265-340);

chapters 40 and 42 of the De Viris Illustribus by Saint Jerome (347-420),

two versions of the Passio of Apollonius, one Greek, the other Armenian, which were discovered in the late 19th century.[1][3]

These sources present Apollonius as an illustrious Roman, even, it seems, a senator, and an exceedingly talented man, well versed in philosophy. He was denounced as a Christian to the Pretorian Prefect Perennius. Summoned to defend himself, he read to the senate, according to Saint Jerome, "a remarkable volume" in which, instead of recanting, he defended the Christian faith. As a result, he was condemned to death on the basis of the law established by the Emperor Trajan.[1][3]


The sources say he was subjected to two investigations, the first by the Prefect Perennius, the second, three days later, by a group of senators and jurists. The hearings were conducted in a calm and courteous manner. Apollonius was permitted to speak with only rare interruptions, aimed at getting him to tone down his remarks, which were making him liable to punishment.[1]


Apollonius was not afraid to die, because, he said: "There is waiting for me something better: eternal life, given to the person who has lived well on earth." And he argued for the superiority of Christianity's concepts of death and life.[3]


The sources disagree on the manner of his death. The Greek Passio says he died after having his legs crushed, a punishment inflicted also on the slave who denounced him; but in the Armenian account he is decapitated.[1][3]


Veneration

Apollonius was not mentioned in the earliest Christian martyrologies, not being at first the object of individual commemoration. In the Middle Ages he was confused with two other saints, Apollo of Alexandria and the Apollonius who was martyred with Saint Valentine and whose feast is on 18 April. As a result, this date was attributed also to Saint Apollonius of Rome, even in editions of the Roman Martyrology, the latest editions of which have, however, restored the date of 21 April.[1]


The account in the Roman Martyrology (21 April) is as follows:


At Rome, commemoration of Saint Apollonius, philosopher and martyr. Under the Emperor Commodus, he defended, before the Prefect Perennius and the Senate, the cause of the Christian faith in a finely argued address, and then, after being condemned to death, confirmed it by the witness of his blood




Bl. Marie-Anne Blondin


Feastday: April 18

Birth: 1809

Death: 1890

Beatified: Pope John Paul II


Esther Blondin, in religion "Sister Marie Anne", was born in Terrebonne (Quebec, Canada) on April 18, 1809, in a family of deeply Christian farmers. From her mother she inherited a piety centered on Divine Providence and the Eucharist and, from her father, a deep faith and a strong patience in suffering. Esther and her family were victims of illiteracy so common in French Canadian milieux of the nineteenth century. Still an illiterate at the age of 22, Esther worked as a domestic in the Convent of the Sisters of the Congregation of Notre Dame, that had been recently opened in her own village. A year later, she registered as a boarder in order to learn to read and write. She then became a novice in the Congregation but had to leave, due to ill health.



In 1833, Esther became a teacher in the parochial school of Vaudreuil. Little by little, she found out that one of the causes of this illiteracy was due to a certain Church ruling that forbade that girls be taught by men and that boys be taught by women. Unable to finance two schools, many parish priests chose to have none. In 1848, under an irresistible call of the Spirit, Esther presented to her Bishop, Ignace Bourget, a plan she long cherished: that of founding a religious congregation "for the education of poor country children, both girls and boys in the same schools". A rather new project for the time! It even seemed quite rash and contrary to the established order. Since the State was in favor of such schools, Bishop Bourget authorized a modest attempt so as to avoid a greater evil.


The Congregation of the Sisters of Saint Anne was founded in Vaudreuil on September 8, 1850. Esther, now named "Mother Marie Anne", became its first superior. The rapid growth of this young Community soon required larger quarters. During the Summer of 1853, Bishop Ignace Bourget transferred the Motherhouse to Saint Jacques de l'Achigan. The new chaplain, Father Louis Adolphe Marechal, interfered in an abusive way in the private life of the Community. During the Foundress' absence, Father changed the pupils' boarding fees. Should he be away for a while, he asked that the Sisters await his return to go to confession. After a year of this existing conflict between the chaplain and the Foundress, the latter being anxious to protect the rights of her Community, Bishop Bourget asked Mother Marie Anne, on August 18, 1854, "to resign". He called for elections and warned Mother Marie Anne "not to accept the superiorship, even if her sisters wanted to reelect her". Even though she could be reelected, according to the Rule of the Community, Mother Marie Anne obeyed her Bishop whom she considered God's instrument. And she wrote: "As for me, my Lord, I bless Divine Providence a thousand times for the maternal care she shows me in making me walk the way of tribulations and crosses".


Mother Marie Anne, having been named Directress at Saint Genevieve Convent, became the target of attacks from the Motherhouse authorities, influenced by the dictatorship of Father Marechal. Under the pretext of poor administration, Mother Marie Anne was recalled to the Motherhouse in 1858, with the Bishop's warning: "take means so that she will not be a nuisance to anyone." From this new destitution and until her death on January 2, 1890, Mother Marie Anne was kept away from administrative responsibilities. She was even kept away from the General Council deliberations when the 1872 and 1878 elections reelected her. Assigned to mostly hidden work in the laundry and ironing room, she led a life of total self-denial and thus ensured the growth of the Congregation. Behold the paradox of an influence which some wanted to nullify! In the Motherhouse basement laundry room in Lachine, where she spent her days, many generations of novices received from the Foundress a true example of obedience and humility, imbued with authentic relationships which ensure true fraternal charity. To a novice who asked her one day why she, the Foundress, was kept aside in such lowly work, she simply replied with kindness : "The deeper a tree sinks its roots into the soil, the greater are its chances of growing and producing fruit".



The attitude of Mother Marie Anne, who was a victim of so many injustices, allows us to bring out the evangelical sense she gave to events in her life. Just as Jesus Christ, who passionately worked for the Glory of His Father, so too Mother Marie Anne sought only God's Glory in all she did. "The greater Glory of God" was the aim she herself gave her Community. "To make God known to the young who have not the happiness of knowing Him" was for her a privileged way of working for the Glory of God. Deprived of her most legitimate rights, and robbed of all her personal letters with her bishop, she offered no resistance and she expected, from the infinite goodness of God, the solution to the matter. She was convinced that "He will know well, in his Wisdom, how to discern the false from the true and to reward each one according to his deeds".


Prevented from being called "Mother" by those in authority, Mother Marie Anne did not jealously hold on to her title of Foundress; rather she chose annihilation, just like Jesus, "her crucified Love", so that her Community might live. However, she did not renounce her mission of spiritual mother of her Community. She offered herself to God in order "to expiate all the sins which were committed in the Community"; and she daily prayed Saint Anne "to bestow on her spiritual daughters the virtues so necessary for Christian educators".


Like any prophet invested with a mission of salvation, Mother Marie Anne lived persecution by forgiving without restriction, convinced that "there is more happiness in forgiving than in revenge". This evangelical forgiveness, guarantee of "the peace of soul which she held most precious", was ultimately proven on her death bed when she asked her superior to call for Father Marechal "for the edification of the Sisters".


As she felt the end approaching, Mother Marie Anne left to her daughters her spiritual testament in these words which are a resume of her whole life : "May Holy Eucharist and perfect abandonment to God's Will be your heaven on earth". She then peacefully passed away at the Motherhouse of Lachine, on January 2, 1890, "happy to go to the Good God" she had served all her life



St. Peter of Saint Joseph Betancur

 தூய சூசையப்பரின் புனிதர் பீட்டர் 


(St. Peter Of St. Joseph De Betancur)

மறைப்பணியாளர், நிறுவனர்:

(Religious and Founder)

பிறப்பு: மார்ச் 21, 1626

விலாஃப்லோர், டெனேரிஃப், ஸ்பேனிஷ் பேரரசு

(Vilaflor, Tenerife, Spanish Empire)

இறப்பு: ஏப்ரல் 25, 1667

என்டிகுவா குவாட்மலா, ஸ்பேனிஷ் பேரரசு

(Antigua Guatemala, Captaincy General of Guatemala, Spanish Empire)

ஏற்கும் சமயம்:

ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை

(கெனரி தீவுகள் மற்றும் குவாட்மலா)

(Roman Catholic Church)

(Canary Islands & Guatemala)

முக்திபேறு பட்டம்: ஜூன் 22, 1980

திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பவுல்

(Pope John Paul II)

புனிதர் பட்டம்: ஜூலை 30, 2002

திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பவுல்

(Pope John Paul II)

முக்கிய திருத்தலங்கள்:

சேன்டோ ஹெர்மனோ பெட்ரோ குகை மற்றும் ஹெர்மனோ பெட்ரோ சரணாலயம் மற்றும் சேன் ஃபிரான்சிஸ்கோ ஆலயம், என்ட்டிகுவா, குவாட்மலா

(Cave of Santo Hermano Pedro and Sanctuary of the Santo Hermano Pedro (Tenerife) and San Francisco Church in Antigua, Guatemala)

நினைவுத் திருநாள்: ஏப்ரல் 18

பாதுகாவல்:

கெனரி தீவுகள் (Canary Islands), குவாட்மலா (Guatemala), மத்திய அமெரிக்கா (Central America), குவாட்மலா’வின் மறைக்கல்வி ஆசிரியர்கள் (Catechists of Guatemala), தென் டெநெரிஃப் நாட்டிலுள்ள நகரசபைகளின் கௌரவ மேயர்கள் (Honorary Mayor of municipalities in the South of Tenerife), என்ட்டிகுவா, குவாட்மலா நகரசபையின் கௌரவ மேயர் (Honorary Mayor of Antigua Guatemala), வீடற்ற மக்கள் (The homeless)

தூய சூசையப்பரின் புனிதர் பீட்டர், மத்திய அமெரிக்க நாடுகளிலுள்ள “குவாட்மலா குடியரசின்” (Republic of Guatemala) மறைப்பணியாளரும், ஒரு ஸ்பேனிஷ் புனிதருமாவார். இவர், (St. Francis of Assisi of the Americas) “அமெரிக்காக்களின் புனிதர் அசிசியின் ஃபிரான்சிஸ்” என்றும் அறியப்படுகின்றார். கேனரி (Canary Islands) தீவுக்களின் முதல் புனிதரான இவர், குவாட்மலா (Guatemala) மற்றும் மத்திய அமெரிக்க நாடுகள் (Central America) ஆகியவற்றினதும் முதல் புனிதராகக் கருதப்படுகின்றார். இவர், “பெத்தலமைட் சகோதரர்கள்” (Bethlehemite Brothers) என்றழைக்கப்படும் “பெத்தலஹெம் அன்னையின் சபையின்” (Order of Our Lady of Bethlehem) நிறுவனர் ஆவார்.

“ஹெர்மனோ பெட்ரோ டி சேன் ஜோஸ் பெடன்கர்ட்” (Hermano Pedro de San José Betancurt) என்றும், “ஹெர்மனோ பெட்ரோ” (Hermano Pedro) என்றும், “சேன்ட்டோ ஹெர்மனோ பெட்ரோ” (Santo Hermano Pedro) என்றும், “சேன் பெட்ரோ டி விலஃலோர்” (San Pedro de Vilaflor) என்றும் பல பெயர்களால் அழைக்கப்படும் இவர், கி.பி. 1626ம் ஆண்டு, “டெனேரிஃப்” (Island of Tenerife) தீவிலுள்ள “விலாஃப்லோர்” (Vilaflor) எனுமிடத்தில் பிறந்தார். இவரது தந்தை, “ஜீன் டி பெத்தென்கார்ட்டின் வம்சாவளியினரான” (Descendant of Jean de Béthencourt) “அமடோர் பெடன்கோர்ட்” (Amador Betancourt) ஆவார். இவரது தாயார், “ஆனா கொன்சேல்ஸ் பெடன்கோர்ட்” (Ana Gonzáles Betancurt) ஆவார்.

சிறுவயதில், பீட்டர் தமது குடும்பத்தின் ஒரே வருமானமான சிறு பண்ணையில் கால்நடைகளை மேய்க்கும் பணி செய்தார். கி.பி. 1638ம் ஆண்டு ஒருமுறை, தமது குடும்பத்துக்கு கடன் கொடுத்தவர், கடனுக்காக, தமது பண்ணை நிலங்களை பறிமுதல் செய்தார். குடும்பத்தின் கடனை அடைக்கும் முயற்சியாக, அந்த நிலச் சுவான்தாரிடம் சம்பளமில்லா வேலைக்காரனாக வேலை செய்தார். இந்த காலகட்டத்தில், இவரது சகோதரரான “மடேயோ” (Mateo) என்பவர், ஸ்பெயின் நாட்டின் காலனியாட்சி நடைபெறும் “ஈகுவேடார்” (Ecuador) காலனிக்கு புலம்பெயர்ந்து சென்றார்.

கி.பி. 1649ம் ஆண்டு, தமது 23 வயதில், குடும்ப கடனுக்காக கூலி வேலை செய்துவந்த பீட்டர், அப்பணியிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டார். அவரும் தமது சகோதரரைப் போலவே வெளிநாடு செல்ல முடிவு செய்தார். அங்கிருக்கும் ஏதாவது ஒரு சொந்தம் மூலமாக ஏதேனும் ஒரு அரசு பணியில் சேரும் நோக்கில், புதிய ஸ்பெயின் நாட்டின் (New Spain) தலைநகரான குவாட்மலா (Guatemala) பயணித்தார். அவர் கியூபாவிலுள்ள (Cuba) ஹவானா (Havana) சென்று சேர்ந்தபோது, அவரிடம் கையில் பணம் ஏதும் கிடையாது. பின்னர், ஒரு வருடம் அங்கிருந்த குருவிடம் பணியாற்றினார்.

பீட்டர், கி.பி. 1653ம் ஆண்டு, குருத்துவக் கல்வி கற்பதற்காக “சேன் போர்ஜியா” (San Borgia) எனும் இடத்திலுள்ள இயேசுசபை (Jesuit College) கல்லூரியில் சேர்ந்தார். மூன்று வருடங்களின் பின்னர், கல்லூரியின் தேர்வுகளில் தோல்வியடைந்ததால், கல்லூரியிலிருந்து விலகினார். பின்னர், குருவாகும் யோசனையை கைவிட்டார். அங்குள்ள அன்னை மரியாளுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட தேவாலயம் ஒன்றில் சாக்ரஸ்டனின் நிலையை வகித்தபின் (Sacristan - கிறிஸ்தவ ஆலயங்களில் உள்ள புனிதப் பொருட்களைக் காப்பவர்), “கல்வாரி” (Calvary) என்றழைக்கப்படும் புறநகர்ப் பகுதியொன்றில் வீடு ஒன்றினை வாடகைக்கு எடுத்து, சிறிது காலம் அங்கே ஏழைச் சிறார்களுக்கு படிக்கவும், மறைக் கல்வியும் கற்பித்தார்.

“என்ட்டிகுவா குவாட்மலா’வின்” (Antigua Guatemala) “கோஸ்டா ரிக்கா” (Costa Rica) ஃபிரான்சிஸ்கன் துறவற மடத்தில் இணைந்து துறவியானார். “புனிதர் சூசையப்பரின் பீட்டர்” (Peter of Saint Joseph) எனும் பெயரை தமது ஆன்மீகப் பெயராக ஏற்றுக்கொண்டார். அவர் மருத்துவமனைகள், சிறைச்சாலைகள் மற்றும் வேலையற்றோர் ஆகியோரைக் காணச் சென்றார். அவர்களுக்கு ஆறுதலும் தேறுதலும் கூறினார். கி.பி. 1658ம் ஆண்டு, தமக்கு தரப்பட்ட குடில் ஒன்றினை சிறு மருத்துவமனையாக மாற்றினார். நகரின் பெரிய மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்று, இன்னமும் ஓய்வும் உடல்நிலையில் முன்னேற்றமும் தேவைப்பட்ட ஏழை நோயாளிகளை அங்கே தங்கவைத்து சிகிச்சையும் சேவையும் செய்தார். அவரது ஆர்வம் அவரைச் சுற்றியிருந்தவர்களிடமிருந்து வந்த பலன்களையும் பெற்றது. ஆயரும் ஆளுநரும் அவருக்கு தேவையான அனைத்து வசதிகளையும் அவருக்கு வழங்கினார்கள்.

மூன்று வருடங்களுக்குப் பின்னர், பீட்டரின் குடிலைச் சுற்றியிருந்த பல வீடுகளை வாங்குவதற்காக பலர் உதவிகள் செய்தனர். பின்னர் அவர்களது தளத்தில் ஒரு மருத்துவமனை நிறுவப்பட்டது. அதில் அவரால் சிறப்பாக பணியாற்ற முடிந்தது. அவர், தாமே கட்டிடப் பணியாளர்களுடன் சேர்ந்து வேலை செய்தார். அது அனைத்து வசதிகள் கொண்ட மருத்துவமனையாக இருந்தது. ஏழை நோயாளிகளுக்கான மருத்துவமனையும் நிறுவனமும் பெத்தலஹெம் அன்னை மரியாளின் (Our Lady of Bethlehem) பாதுகாவலில் அர்ப்பணிக்கப்பட்டது. விரைவிலேயே வீடற்றவர்களுக்கு ஒரு தங்குமிடமும், ஏழை சிறுவர்களுக்கு ஒரு பள்ளியும், குருக்கள் மற்றும் துறவியர்க்கு ஒரு சிற்றாலயமும், தங்கும் இல்லமும் கட்டப்பட்டது.


பிற சபை மற்றும் மடங்களின் துறவியர் வந்து பீட்டருடன் இணைய தொடங்கினர். பீட்டர், துறவியர் சமூகம் ஒன்றோ, அல்லது சபையோ நிறுவும் எண்ணமேதுமில்லாதிருந்தார். ஆனால், தமது மருத்துவமனையை நிறுவுவதில் தீவிரமாக இருந்தார். தமது முதல் உதவியாளர்களை திறம்பட பயிற்றுவித்தார். தாம் ஒரு ஃபிரான்சிஸ்கன் (Franciscan) சபையைச் சேர்ந்த துறவியாயிருந்தும், தமது மருத்துவமனை சமூகத்திற்கு, விரைவிலேயே “தூய அகுஸ்தினாரின் சட்டதிட்டங்களை” (Rule of St. Augustine) எழுதினார். பெண்களுக்கான இவரது சமூகத்தைச் சேர்ந்த பெண்கள், சிறார்களுக்கு கல்வி கற்பிக்கும் பணியைச் செய்தனர். இவர்களது இச்சமூகம் விரைவிலேயே “பெத்தலஹெம் அன்னையின் சபை” (Order of Our Lady of Bethlehem) அல்லது “பெத்தலமைட் சகோதரர்கள்” (Bethlehemite Brothers) என்றானது. இச்சபையில் இணைந்த ஆண்களும் பெண்களும், இவர்களுடைய மருத்துவமனை மட்டுமல்லாது, நகரின் வேறு இரண்டு மருத்துவமனைகளிலும் பணி புரிந்தனர். பீட்ட வழக்கம் போல ஏழைச் சிறுவர்களின் கல்வியில் கவனம் செலுத்தினார். இவர்களது “பெத்தலமைட்” சபை, ஃபிரான்சிஸ்கன் சமூகத்திற்கு சொந்தமானதாகும்.

பின் வரும் வருடங்கள்:

சிறைச்சாலைக் கைதிகளும்கூட பீட்டரின் இரக்கத்தினால் உணர்ச்சி வசப்பட்டு உற்சாகம் கொண்டனர். ஒவ்வொரு வியாழக்கிழமையும், அவர் நகர் முழுதும் சென்று சிறைக் கைதிகளுக்காக யாசகம் பெற்றார். அதனை சிறைச்சாலை சென்று அவர்களுக்கு கொடுத்தார். ஏழை எளிய குருவானவர்களால் நடத்தப்படும் திருப்பலிகளுக்காகவும், அவற்றில் பங்கேற்கும் ஏழை மக்களுக்காகவும் நகர் முழுதும் சென்று யாசகம் பெற்று அவற்றை அவர்களுக்கு அளித்தார். கத்தோலிக்க பாரம்பரியம் மற்றும் மரபுகளின்படி, ஒருவர் மரித்ததன் பின்னர் ஆத்துமாக்களை புனிதப்படுத்தும் இடமான “உத்தரிய ஸ்தலத்தில்” (Purgatory) காத்திருக்கும் புறக்கணிக்கப்பட்ட ஆத்துமாக்கள் மீது அக்கறையும் கவலையும் கொண்டிருந்தார். இரவு நேரங்களில், நகரின் தெருக்களில் மணியடித்தவாறு பயணித்து, உத்தரிய ஸ்தலத்திளிருக்கும் ஆத்துமாக்களுக்காக செபிக்குமாறு மக்களிடம் பரிந்துரைத்தார்.


உழைப்பு மற்றும் நோன்பு, தவம் ஆகியவற்றினால் முற்றிலும் சோர்வடைந்து, நலிந்து போன பீட்டர், கி.பி. 1667ம் ஆண்டு, ஏப்ரல் மாதம், 25ம் நாளன்று, தமது 41 வயதில், “என்ட்டிகுவா குவாட்மலா” (Antigua Guatemala) நகரில் மரித்துப்போனார். கபுச்சின் (Capuchin Friars) துறவியரது வேண்டுகோளின்படி, அவர்களது ஆலயத்தில் பீட்டர் அடக்கம் செய்யப்பட்டார்.


பீட்டர் தமது வாழ்க்கையை தேவைப்படும் மக்களுக்காக அர்ப்பணித்தார். நோயாளிகளுக்காக – முக்கியமாக தொழுநோயால் பாதிக்கப்பட்டோருக்காகவும், சிறைக் கைதிகளுக்காகவும், அடிமைகளுக்காகவும், இந்தியர்களுக்காகவும் மனித உரிமைகளின் முன்னோடியாக பணியாற்றினார்.

Feastday: April 18

Patron: of Canary Islands and Guatemala

Birth: 1626

Death: 1667

Beatified: June 22, 1980 by Pope John Paul II

Canonized: July 30, 2002, Guatemala City, Guatemala by Pope John Paul II



Image of St. Peter of Saint Joseph BetancurThe son of a poor family of the Canary Islands, Peter de Betancur in his youth worked as a shepherd, finding in nature an incentive to prayer. Intent to serve the poor in the New World, he embarked on an arduous journey to Guatemala that ultimately left him penniless. In Guatemala City, Peter entered a Jesuit college through the assistance of a Franciscan friar, but soon left after failing in his studies. The friar then invited Peter to become a Franciscan brother, but the young man declined, feeling that God willed for him to remain in the world. Instead, Peter became a Third Order Franciscan, devoting himself to the service of African slaves, Native Americans, and other needy individuals. As a penance, each night he went out to carry a heavy cross through the streets. Peter later founded a congregation for the care of the poor, the Bethlehemite Brothers and Sisters. Deeply devoted to the Christ Child, the Blessed Virgin Mary, and the relief of the souls in purgatory, Peter was a promoter of the Franciscans' rosary of the Seven Joys of Mary, and instituted a weekly rosary procession in Guatemala City. He died on April 25, 1667.



Saint Athanasia of Aegina

புனித_அத்தனாசியா (790-860)




ஏப்ரல் 18




இவர் (#StAthanasiaOfAegina) அகினா என்ற இடத்தில் பிறந்தார்.




இவர் முதலில் ஒருவரை மணந்தார். அவர் திருமணம் நடந்து, இரண்டு வாரங்களுக்குள்ளாகவே, சரசென்ஸ் என்ற இனத்தவரால் கொல்லப்பட்டவே, இவர் கைம்பெண் ஆனார்.




இதற்குப் பிறகு இவர் வேறொருவரை மணந்தார். அவர் இவரிடம், "நாமிருவரும் இல்லறத்தில் துறவற வாழ்க்கை வாழ்வோம்" என்றார். இவரும் அதற்குச் சரியென்று சொல்லி, ஒரு துறவியைப் போன்று வாழ்ந்து வந்தார். இவரது எடுத்துக்காட்டான வாழ்க்கையைப் பார்த்துவிட்டுப் பலரும் இவரிடம் சீடராகச் சேர்ந்தார்கள். 




இதன் பிறகு இவர் கான்ஸ்டன்டான்டிநோப்பிளுக்குச் சென்று, அங்கிருந்த மன்னருக்கு ஆலோசகராகப் பணியாற்றினார். இவர் கொடுத்த ஆலோசனைகள் மன்னருக்குப் பெரிதும் உதவின. 




இவ்வாறு ஒரு துறவியாய், ஆலோசகராய் வாழ்ந்த இவர், 860 ஆம் ஆண்டு இறையடி சேர்ந்தார்.

Profile

Born to the nobility, the daughter of Nikita and Marina, Athanasia grew up in a pious family. She early felt drawn to the religious life; legend says that when she was a young girl learning to weave, a star suddenly appeared, settled over her heart, and she was enlightened. However, at her parent's request, she married at age 16 to an army officer. Widowed after 16 days of marriage when her husband died in battle against invading Arabs. She again considered the religious life, but an imperial edict required all single women of marriage age to marry soldiers.



Her second marriage was to a deeply religious man; the two conducted Bible studies in their homes, and took in the sick and poor. Her husband felt drawn to become a monk, and Athanasia agreed with his new vocation. She became a nun, gave away the bulk of her possessions, converted her home into a convent, obtained a spiritual director named Matthias, had other sisters move in with her, served as abbess, and lived a life of severe austerity. She built three churches. The community later moved to Timia where Athanasia became widely known for miraculous healings. To escape the press of people who were drawn to her reputation of holiness, and return to the quiet, prayerful life, she and two sisters fled in secret to Constantinople where she lived as an anchoress in a cell for seven years; while walled away, she was an advisor to Empress Theodora. Obeying the appeals of her sisters, she returned to Timia very late in life, and spent her last days there.


Many stories have come down to us about Athanasia, most concerning her activities after death. During Mass at the convent, forty days after Athanasia's death, two of her sisters received a vision of Saint Athanasia at the gates of heaven. There, two radiant men placed a crown with crosses on her head, handed her a brilliant staff and led her through the gates to the altar.


Shortly before her death, Athanasia left orders that the poor be fed in her memory for forty days. Her sisters, however, set up a memorial trapeza, a dining hall where religious and pilgrims to gather for food, for only nine days. Athanasia appeared to some of the sisters and said, "It was wrong that you did not fulfill my testament, the forty-day commemoration in church of those who have fallen asleep and the feeding of the poor greatly helps sinful souls, while heavenly mercy is sent down from righteous souls to those who carry out the commemoration." She then jabbed her staff into the ground, and became invisible. The next day, the staff had sprouted and become a living sapling.


A year after Athanasia's death, a possessed woman was brought to her grave. The people with her dug up the earth over the grave, hoping that contact with it would heavel the woman. They smelled a perfume coming from the grave, and removed Athanasia's coffin. When she touched it, the possessed woman was healed. The witnesses opened the coffin, and found Athanasia's body incorrupt, streaming fragrant myrrh.


When these witnesses found the body in this state, they transferred it to a new ark. Her sisters, wanting to clothe the body in silk, removed the hair shirt Athanasia had worn in life and death. However, when they tried to put the silk clothes on her, the body developed severe rigor, hands clasped to the breast, and they could not dress her in the rich dress. The sisters took this as the Athanasia's love of pious poverty. One of the sisters called out to the saint, "O our lady, as thou didst unquestioningly obey us while thou didst live with us, so even now be well pleased to obey us and be clothed in these garments, our humble gift offered unto thee." The body then sat up, extended her hands, and was dressed in the silk clothing.


Born

8th century on the Island of Aegina, Greece


Died

• 14 August 860 at Timia of natural causes

• relics preserved at Timia in a specially made reliquary, and are known for their healing powers




Blessed James Oldo


Also known as

• James of Oldo

• James D'Oldo

• James of Lodi

• James Oldi

• Jakob, Jacopo, Giacomo


Profile

The son of Marchese and Fiordonina Oldo, his father died when the boy was young, leaving him a legacy that allowed to grow up a rich and self-indulgent youth. Married to Catharine Bocconi, a woman of similar disposition; father of three children. The death of a friend to disease brought his own mortality to James' attention and matured him slightly. Then one day a travelling reproduction of the Holy Sepulchre came to his home town of Lodi, Italy. As a joke, James lay down on it to compare his height to Christ's. While lying there, he had an almost instantaneous conversion experience.


He became a Franciscan tertiary. James took care of a sick priest who, in return, taught him Latin. His mother and wife were opposed to James's change until his mother had a vision of being before the judgement seat of God. Both women became Franciscan tertiaries and turned their mansion into a center for prayer. They and spent their later years working with the sick and the prisoners taken in the civil war that devastated Lodi.


Upon his wife's death, James became a priest in 1397. His acts of penance became so severe that his bishop had to order him to eat at least three times a week. Preacher whose life and words moved many to enter the religious life. Had the gift of prophecy; predicted wars and his own death.


Born

1364 at Lodi, Italy


Died

• 18 April 1404 of an unknown buried in the church of Saint Julian, the construction of which he and his wife had financed

• when moved seven years after his death, his body was found incorrupt

• re-interred in the nearby Church of Sant'Egidio in 1580

• re-interred in the Cathedral of Lodi in 1789


Beatified

26 March 1934 by Pope Pius XI (cultus confirmed)




Blessed Marie of the Incarnation


Also known as

• Barbara Aurillot

• Barbara Avrillot

• Barbe Acarie

• Barbe Aurillot

• Barbe Avrillot

• Madame Acarie

• Marie Acarie

• Mary of the Incarnation



Profile

Daughter of a French government official named Nicholas Aurillot. Educated at her aunt's convent at Longchamps. Though attracted to religious life, she married Pierre Acarie, an aristocrat and treasury official, at age 16. Mother of six, three of whom became Carmelites, and one a priest.


Peter supported the Catholic League against Henry IV. When Henry became king he seized the Acarie estates, impoverished the family, and exiled them from Paris, France. Barbara went to court over the matter, won, and reclaimed part of the family fortune.


She was devoted to the writings of Saint Teresa of Avila, and became active in charities. Her good works eventually won her the admiration and support of King Henry. Brought the Discalced Carmelites of Saint Teresa to France, founding five houses between 1604 and 1609.


Widowed at 47. Carmelite lay sister in 1613 at Amiens, France, taking the name Mary of the Incarnation. Spiritual student of Saint Francis de Sales. Known for receiving visions and ecstasies, and for supernatural gifts.


Born

1 February 1566 at Paris, France as Barbe Aurillot


Died

18 April 1618 at Pontoise, France of natural causes


Beatified

5 June 1791 by Pope Pius VI




Blessed Andrés Hibernón Real

 அருளாளர் ஆண்ட்ரேஸ் ஹிபெர்நான் ரியல் 

(Blessed Andrés Hibernón Real)

மறைப்பணியாளர்: 

(Religious)

பிறப்பு: கி.பி. 1534

மூர்சியா, ஸ்பெயின் அரசு

(Murcia, Kingdom of Spain)

இறப்பு: ஏப்ரல் 18, 1602 (வயது 68)

காண்டியா, வலென்சியா, ஸ்பெயின் அரசு

(Gandia, Valencia, Kingdom of Spain)

ஏற்கும் சமயம்:

ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை

(Roman Catholic Church)

முக்திபேறு பட்டம்: மே 22, 1791

திருத்தந்தை ஆறாம் பயஸ்

(Pope Pius VI)

நினைவுத் திருநாள்: ஏப்ரல் 18

பாதுகாவல்:

மூர்சியா (Murcia)

அல்கன்டரில்லா (Alcantarilla)

அருளாளர் ஆண்ட்ரேஸ் ஹிபெர்நான் ரியல், “ஃபிரான்சிஸ்கன் இளம் துறவியர் சபையைச்” (Order of Friars Minor) சேர்ந்த ஒரு ஸ்பேனிஷ் ரோமன் கத்தோலிக்க மறைப்பணியாளர் ஆவார்.

அந்நாளைய ஸ்பேனிஷ் அரசின் மூர்சியா நகரில் 1534ம் ஆண்டு வசதியான பிரபுத்துவ குடும்பத்தில் பிறந்தவர் ஹிபெர்நான். பாதகமான சூழ்நிலைகளின் காரணமாக, இவரது மொத்த குடும்பமும் நிதி நிலைமையில் நொடித்துப்போனது. இவர்களது குடும்பச் சுமையை குறைக்கும் நோக்கில், இவரது மாமன் ஒருவர் இவரது கல்விப் பொறுப்பினை ஏற்றுக்கொண்டார். எனவே இவர் தமது கல்வியை வலேன்சியா (Valencia) நகரில் தொடங்கினார். இவரது இன்னொரு மாமன் ஒருவர் பாதிரியாராக இருந்த மூர்சியா பேராலயத்தில் இவர் திருமுழுக்கு பெற்றார்.

இவர் தமது இளமையில், கஷ்டப்படும் தமது பெற்றோருக்கும் சகோதரர்களுக்கும் உதவும் பொருட்டும், எதிர்பாராத விதமாக வரவிருக்கும் சகோதரியின் திருமணத்திற்காகவும் வெளியூர் சென்று கடினமாக உழைத்து கணிசமாக பொருள் சேர்த்தார். தாம் உழைத்துச் சேர்த்த பணத்துடன் ஊர் திரும்பும் வழியில், இவரை வழிமறித்த திருடர்கள் கும்பல் ஒன்று, இவரிடமிருந்த பணம் பொருள் முழுவதையும் கொள்ளையடித்துச் சென்றது. இதனால் தாம் அடைந்த ஏமாற்றமும் வருத்தமும், தம்மை இவ்வுலகின் பொருள் ஆசைகளில் எவ்வளவு தூரம் ஈர்த்திருக்கிறது என்பதனை உணர்ந்தார்.

திருட்டு போகக்கூடிய - அழிந்து போகும் இவ்வுலக செல்வங்களை சேர்க்கும் ஆசைகளுக்கு மாறாக, இனிமேல் யாராலும் கொள்ளையடிக்க இயலாத செல்வங்களை சேர்க்க முடிவு செய்தார்.

1556ம் ஆண்டு, ஸ்பெயின் நாட்டின் தென்கிழக்கு பிராந்தியமான "அல்பாசிட்" (Albacete) என்னுமிடத்திலுள்ள "இளம் துறவியர் சபையின்" பள்ளியில் (Convent of the Order of Friars Minor) சேர மிகவும் தாழ்ச்சியுடன் கெஞ்சி அனுமதி பெற்றார். 1557ம் ஆண்டு, நவம்பர் மாதம், முதல் தேதியன்று, தமது துறவு ஆடைகளைப் பெற்றுக்கொண்டதுடன், அன்றுமுதல் தமது புதுமுக துறவுப் பயிற்சியையும் தொடங்கினார்.

அடிக்கடி அன்னை மரியாளின் திருத்தலங்களை நாடிச் செல்ல ஆரம்பித்த ஹிபெர்நான், மணிக்கணக்கில் நற்கருணையாண்டவரின் முன்பு முழங்கால்படியிட்டு நின்றபடி செபிக்க தொடங்கினார். இதன்மூலம் அவர் நற்கருணையாண்டவரிடம் தீவிர பக்தியை தம்மில் உருவாக்கினார். இந்த துறவி, அடிக்கடி தமது குருக்களுடன் இணைந்து நோயிற்றோரை சந்திக்க சென்றார்.

1563ம் ஆண்டு ஃபெப்ரவரி மாதம், இவர் "எல்ச்" (Elche) என்னுமிடத்திலுள்ள "புனித ஜோஸ் 'அல்கன்டரைன்' ஃபிரான்சிஸ்கன் சீர்திருத்த பள்ளிக்கு" (Alcantarine Franciscan Reform Convent of San José) மாற்றப்பட்டார்.

1574ம் ஆண்டுவரை அங்கேயே தமது செப வாழ்வினை அர்ப்பணித்த துறவி ஹிபெர்நான், "வலேன்சியா'வில்" (Valencia) ஸ்தாபிக்கப்பட்டிருந்த பள்ளியின் நடைமுறைப் பணிகளை பெற்றுக்கொள்வதற்காக தமது துறவு மட தலைவர்களால் "வலேன்சியா" (Valencia) அனுப்பப்பட்டார். அங்கே, இவருக்கு "வலென்சியா" உயர்மறைமாவட்ட பேராயர் புனிதர் "ஜுவான் டி ரிபெர்" (Archbishop of Valencia Saint Juan de Riber) அவர்களின் நட்பு கிட்டியது.

தாம் மரிப்பதன் நான்கு ஆண்டுகளின் முன்னேயே தாம் மரிக்கப்போகும் நாளை முன்னறிவித்த இத்துறவி, அவர் முன்னறிவித்திருந்ததன்படியே, 1602ம் ஆண்டு, ஏப்ரல் மாதம் 18ம் நாள் செபமாலை செபித்துவிட்டு மரித்தார்.

Profile

Born to an impoverished Spanish noble family. Educated by his uncle who was a chaplain in the cathedral of Murcia, Spain. Andrés worked and saved for several years to build up funds to provide for his sister’s marriage and help support his parents; while taking it to them he was attacked by thieves who took it all. He took this as a sign from God that worldly riches had no value, and vowed to devote himself to spiritual riches. He joined the Franciscan Friars Minor in Albacete, Spain on 1 November 1557. He made short pilgrimages to Marian shrines, visited the sick with priests, and spent endless hours in meditation and prayer during Eucharistic Adoration. He moved to the Alcantarine reform convent of San José in Elche, Spain in February 1563; in 1564 he was there when Saint Paschal Baylon received the habit. Assigned to establish a convent in Valencia, Spain, he became a close friend of Saint Juan de Ribera.



Born

1534 in Murcia, Spain


Died

• predicted the date of his death four years before the fact

• 18 April 1602 in Gandia, Valencia, Spain of natural causes immediately after having prayed a rosary

• some relics enshrined in Gandia until they were moved in 1936 to prevent them being destroyed by anti–Catholic forces in the Spanish Civil War

• some relics enshrined in the cathedral in Murcia, Spain

• some relics enshrined in Alcantarilla, Spain in 1936


Beatified

22 May 1791 by Pope Pius VI at Saint Peter’s Basilica, Rome, Papal States (modern Italy) (cultus confirmation)


Patronage

• Alcantarilla, Spain (chosen in May 1950)

• Murcia, Spain



Blessed Idesbald of Dunes


Profile

Court page and courtier to the Count of Flanders, Belgium. Canon priest of Veurne, Belgium in 1135, a position he resigned to become a Cistercian monk at the abbey of Our Lady of the Dunes on the sand hills between Dunkirk and Nieuport. Abbot there for 12 years.



Born

c.1095 at Flanders, Belgium


Died

• 1167

• remains relocated in 1577 to avoid raiders who looted the abbey

• remains relocated in 1623; they were found to be incorrupt

• relics relocated to Bruges, Belgium in 1796 to avoid them being destroyed in the French Revolution

• relics relocated to a chapel at Our Lady of the Potteries Abbey in 1830

• skeletal left arm in the Diocese of Bruges, Belgium

• skeletal right thigh enshrined in the church of Notre-Dame of the Dunes Abbey on 23 June 1968


Beatified

23 July 1894 by Pope Leo XIII (cultus confirmed)



Blessed Savina Petrilli


Also known as

Sabrina



Profile

Second daughter of Celso and Matilde Venturini. At age 10 she read a life of Saint Catherine of Siena, and immediately developed a devotion to her. Savina made her First Communion at age 12. Joined the Congregation of the Daughters of Mary at age 15 and was in was chosen president of the Congregation in 1873. In 1869 she had an audience with Pope Pius IX who urged her to walk in the footsteps of Saint Catherine of Siena. On 15 August 1873 she and five companions, in the chapel of her family’s home, took vows of chastity, poverty and obedience in order to found the Sisters of the Poor of Saint Catherine of Siena whose mission is to care for homeless and poor young people. The Sisters founded their first house in Onano, Viterbo, Italy in 1881, their first foreign mission in Belem, Brazil in 1903, and received final approval on 17 June 1906 by Pope Pius X. The Congregation continues her good work today in Italy, Brazil, Argentina, India, Philippines, Paraguay and the United States with over 80 houses and more than 500 sisters.


Born

29 August 1851 in Siena, Italy


Died

5:20pm on 18 April 1923 in Siena, Italy of cancer


Beatified

24 April 1988 by Pope John Paul II at Saint Peter’s Square, Rome, Italy



Saint Eleutherius of Illyria


Also known as

Eleftherios, Eleuterio, Eleuterus, Eleutherus, Liberalis, Liberator, Liberatore



Profile

Son of Saint Anthia of Illyria; his father died when the boy was very young. Educated by Bishop Dynamius. Bishop of Illyria, Dalmatia (in modern Croatia) at age 20. Arrested for bringing an imperial Roman official to Christianity. Martyred in the persecutions of Hadrian along with his mother and eleven other Christians whose names have not come down to us.


Born

c.100, possibly in or near Messina, Italy


Died

• beaten to death c.138

• relics enshrined in Rieti, Troia and Velletri in Italy


Patronage

• diocese of Ariano Irpino-Lacedonia, Italy

• Civitacampomarano, Italy



Blessed Luca Passi


Profile

Born to the Venetian nobility. Ordained on 13 March 1813. Priest in the archdiocese of Venice, Italy. Founded the Institute of the Teaching Sisters of Saint Dorothy. Founded the Pious Society of Saint Dorothy.



Born

22 January 1789 in Bergamo, Italy


Died

• 18 April 1866 in Venice, Italy of natural causes

• buried at the mother house of the Institute of the Teaching Sisters of Saint Dorothy in Venice, Italy of natural causes


Beatified

• 13 April 2013 by Pope Francis

• beatification celebrated at the Basilica of San Marco, Venice, Italy, presided by Cardinal Angelo Amato



Blessed Roman Archutowski


Additional Memorial

12 June as one of the 108 Martyrs of World War II



Profile

Priest in the archdiocese of Warsaw, Poland. Exceptional teacher and rector of the seminary in Warsaw. Imprisoned and tortured at the Majdanek concentration camp by the Gestapo during the Nazi occupation of Poland in World War II. Martyr.


Born

5 August 1882 in Karolin, Mazowieckie, Poland


Died

Palm Sunday, 18 April 1943 in Majdanek, Lubelskie, Poland from starvation and disease


Beatified

13 June 1999 by Pope John Paul II



Saint Perfecto of Córdoba


Also known as

Perfectus



Profile

Priest. Accosted on the street one day by Moors who asked his opinion of Jesus and Mohammed, promising no harm to him no matter the answer. Perfecto explained the Jesus was the Son of God and our Savior, while Mohammed was a false prophet. When his questioners felt that enough time had passed that their promise has dissipated, they had Perfecto arrested, tried, and executed by a Muslim court for blasphemy. Martyr.


Born

at Córdoba, Spain


Died

850 at Cordova, Spain



Saint Galdinus of Milan


புனித கால்டினுஸ்

இத்தாலி நாட்டில மிலான் நகரில் ஏறக்குறைய 1100-ஆம் ஆண்டு பிறந்தவர் கால்டினுஸ். புகழ்மிக்க வல்வர்சி டெல்லாசாலா குடும்பத்தில் பிறந்த இவருக்கு சிறந்த கல்வி வழங்கப்பட்டது. அன்பும், அருள் வளமும் மிக்க குடும்பத்தின் வாரிசான இவர் இறைவனின் திருப்பணியாற்ற குருத்துவப் பயிற்சி பெற்று அருள்பொழிவு பெற்றார். இரண்டு பேராயர்களின் கீழ் தலைமைச் செயலராகவும், தலைமைத் திருத்தொண்டராகவும் பணியாற்றினார்.

கால்டினுசின் காலம் சவால் நிறைந்த காலமாகும். 1159-இல் திருத்தந்தை அட்ரியன் இறந்தபிறகுஈ புதிய திருத்தந்தையாக மூன்றாம் அலெக்சான்ண்டர் தேர்ந்தெடுக்கபட்டார். பேரரசர் ஃபிரடரிக் பார்பராசாவுக்கு ஆதரவாக இரந்த கர்தினால்கள் சிலர் ஒன்று சேர்ந்து பேரரசரின் தூண்டுதலின் பேரில் நான்காம் விக்டர் என்பவரைப் போட்டித் திருத்தந்தையாகத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள்.

மிலான் நகர மக்கள் திருத்தந்தை மூன்றாம் அலெக்சான்டருக்கே வணக்கமும், மரியாதையும் செலுத்தியதால் பேரரசர் வெகுண்டெழுந்தார். மிலான் நகரைச் சுற்றி இராணுவ முற்றுகைக்கு உத்தரவிட்டார். பேராயர்கள் ஹ_பெர்ட் மற்றும் கால்டினுஸ் இருவரையும் கட்டாயத்தின் பேரில் ஊர்விட்டு ஊர் ஓட வைத்தார். எனவே மிலான் நகரில் ஆயர் இல்லாத நிலையானது. பட்டினியும், நோயும் மக்களைத் தாக்கி பலர் இறக்க ஆரம்பித்த போதுதான் பார்பராசா முற்றுகையைத் தளர்த்தினார்.

திருத்தந்தை மூன்றாம் அலெக்சான்ணடருடன் சேர்ந்து மகுலோன், மொன்பெல்லியர் மற்றும் க்ளர்மோன்ட் ஆகிய இடங்களுக்கு பயணித்தார். மேலும் சிசிலி வழியாக உரோமைக்கு திரும்பி வந்தபோதும் உடனிருந்தார். தன்னுடன் தொடர்ந்து 1165 வரை உடன் நடந்த கால்டினுசை 1165-ஆம் ஆண்டு உரோமையில் சாந்தா சபினா பேராலயத்தின் கர்தினாலாக திருத்தந்தை நியமித்தார்.

பேராயர் ஹ_பர்ட் 1166-இல் இறந்ததால் மிலான் நகர பேராயராக கால்டினுஸ் நியமிக்கப்பட்டார். அதன் பின்னர் தமது வாழ்நாள் முழுவதுமே தம் மக்களின் அமைதியான மற்றும் நிலையான வாழ்வுக்காக கால்டினுஸ் கையளித்தார். 1167-இல் லம்பார்டு நகருக்குத் திருப்பீடத் தூதுவராக நியமனம் பெற்றார். பேரரசர் பார்பராசா இறந்தவுடன் லம்பார்டு மறைத்தளம் முழுவரையும் தமது பொறுப்பில் எடுத்துக் கொண்டார். போட்டி திருத்தந்தை நான்காம் விக்டரை ஆதரித்த அனைத்துக் குருக்களையும் நீக்கிவிட்டு புதிய குருக்கள் மற்றும் ஆயர்களைத் திருப்பொழிவு செய்தார்.

பெற்ற கடனை திருப்பிச் செலுத்த முடியாததால் சிறையில் அடைக்கப்பட்டவர்கள் மற்றும் மிலான் நகர ஏழைகளுக்கு உதவி செய்து எல்லாரின் அன்புக்கும் உரியவராக விளங்கிய கால்டினுஸ் ஏப்ரல் 18, 1176-ஆம் ஆண்டு திருப்பலி நிறைவேற்றி, மறையுரை ஆற்றிவிட்டு அமர்ந்தவர் அப்படியே இறந்து இறைவனில் ஒன்றித்தார்.

கடன்பெறாது வாழும் வாழ்வும், அது தரும் மகிழ்வும் நிலையானது என்பதை உணர்கிறவர்கள் ஆசிர் பெறுவார்கள்.

Also known as

• Galdinus della Sala

• Galdimus, Galdin, Galdino



Profile

Milanese noble. Priest. Chancellor. Archdeacon. Supported the Roman Pope during the schism of 1159. Fled Milan, Italy in 1161 when Frederick Barbarossa besieged the city in support of the anti-pope, yet was still elected bishop. Cardinal in 1165. Archbishop in 1166. Papal legate to Lombardy. Returned to Milan after the war and helped rebuild it. Died in the pulpit immediately following a sermon against heresies.


Born

1100 at Milan, Italy


Died

1176 at Milan, Italy of natural causes



Saint Laserian of Leighlin


Also known as

• Laserian mac Nadfraech

• Laisren, Lamliss, Lasreano, Lasserian, Molaise, Molaisre, Molaisse, Molios


Additional Memorial

6 January as one of the Twelve Apostles of Ireland


Profile

Son of Cairel. Student of Saint Murin of Fahan. Hermit on Holy Island, Lamlach bay. Ordained by Pope Saint Gregory the Great in Rome, Italy. Consecrated bishop by Pope Honorius I. Apostolic Legate to settle the question of the Easter observance.


Died

7th century of natural causes


Patronage

diocese of Leighlin, Ireland



Saint Agia of Hainault



Also known as

• Agia of Mons

• Aia, Austregildis, Aya, Aye



Profile

Wife of Saint Hidulphus of Hainault. They separated to enter religious life, Agia becoming a Benedictine nun at the abbey at Mons, Belgium. Widow. Legend says that she managed to avert an injustice by speaking from the tomb.


Died

c.711 of natural causes


Patronage

lawsuits



Blessed Joseph Moreau


Additional Memorial

2 January as one of the Martyrs of Anjou


Profile

Priest of the diocese of Angers, France. Martyred in the persecutions of the French Revolution.


Born

21 October 1763 in Saint-Laurent-de-la-Plaine, Maine-et-Loire, France


Died

guillotined on Good Friday, 18 April 1794 at Angers, Maine-et-Loire, France


Beatified

19 February 1984 by Pope John Paul II at Rome, Italy



Saint Ursmar of Lobbes


Also known as

Ursmaro



Profile

Abbot of the Benedictine abbey at Lobbes, Belgium c.689. Trained Saint Dodo. Missionary bishop. Helped found Aulne Abbey and the Abbey of Wallers-en-Faigne, France.


Born

c.640


Died

713 in Lobbes, Belgium of natural causes


Patronage

Lobbes, Belgium



Saint Calocerus of Brescia


Also known as

Calogerus



Profile

Officer in the army of Emperor Hadrian. Convert. Martyr. Connected in old writings with Saint Faustinus and Saint Jovita.


Died

• beheaded in 2nd century Albenga, Italy

• relics in Chiavaz, Italy



Blessed Louis Leroy


Profile

Member of the Missionary Oblates of Mary Immaculate. Priest. Martyr.


Born

8 October 1923 in Ducey, Manche, France


Died

18 April 1961 in Ban Pha, Xieng Khouang, Laos


Beatified

• 11 December 2016 by Pope Francis

• beatification recognition celebrated in Vientiane, Laos, presided by Cardinal Angelo Amato



Saint Eugene of Raith-Sithe

Also known as

Eoghan


Profile

Bishop of Raith-Sithe (Ráth Sí Rashee), Down, Ireland.


Born

latter 6th century Ireland


Died

618–619 in Ireland of natural causes



Saint Wicterp of Augsburg


Also known

Wigbert, Wiho, Wicho


Profile

Abbot at Ellwangen, Germany. Founded monasteries at Füssen, Wessobrunn and Kempten in Germany. Bishop of Augsburg, Germany.


Died

749 of natural causes



Saint Anthia of Illyria


Profile

Mother of Saint Eleutherius of Illyria. Martyred in the persecutions of Hadrian along with his mother and eleven other Christians whose names have not come down to us.


Died

c.138



Saint Elpidius of Melitene


Also known as

Elpidio


Profile

Martyr.


Born

4th century Armenian


Died

at Melitene, Armenian



Saint Corebus


Profile

Imperial Roman prefect of Messina, Sicily. Converted to Christianity by Saint Eleutherius. Martyred in the persecutions of Emperor Hadrian.


Died

c.138



Saint Gebuinus of Lyons


Profile

Archbishop of Lyons, France.


Died

1080 of natural causes


Patronage

cathedral chapter of Langres



Saint Hermogenes of Melitene


Profile

Martyr.


Born

4th century Armenian


Died

at Melitene, Armenian



Saint Eusebius of Fano


Profile

Bishop of Fano, Italy.


Died

in 526 in prison at Ravenna, Italy



Saint Pusicio


Profile

Courtier to Shapur II of Persia. Martyr.


Died

stabbed through the neck in Persia (modern Iran)



Saint Bitheus


Profile

Sixth-century monk in Wales. Travelled with and helped Saint Finian of Clonard in his work in Ireland.



Saint Genocus


Profile

Sixth-century monk in Wales. Travelled with and helped Saint Finian of Clonard in his work in Ireland.



Saint Cogitosus


Profile

Eighth-century monk at Kildare, Ireland. Wrote a biography of Saint Brigid.


HERLUKA OF BERNRIED, BL.

Nun; b. Swabia, Germany, mid-12th century; d. convent of Bernried, near Augsburg, Germany, 1127. Although little is known about her life, she seems to have been a woman of education, knowledgeable about the affairs of her time and, in a small way, influential within her circle. She first entered the monastery of Epfach, where she lived many years and had william of hirsau as her spiritual director. During her stay at Epfach she carried on a vigorous correspondence, especially with Diemoth (d. c. 1130), a nun in a nearby convent. She was much concerned with the new spirit of reform in the Church and with the imperial-papal conflicts of the day (see gregorian reform). Her activities on behalf of the papal cause resulted in her expulsion, along with others, from the convent at Epfach. She went to the convent at Bernried and lived out her days there. Her correspondence, which would have provided a special insight into local history, unfortunately has been lost, as has the unfinished life of her by Paul of Bernried (d. c. 1146–50), who knew her well.


Feast: April 18.

புனித.ஹெர்லூக்கா பெர்ன்ரீட் (Herluka of Bernried)

துறவி

பிறப்பு 

1060

ஸ்டுட்கார்ட்(Stuttgart), ஜெர்மனி

இறப்பு 

1127


பெர்ன்ரீட்(Bernried)



ஹெர்லூக்கா இளமையாக இருக்கும்போது, தன் ஊரில் வில்லியம் என்ற துறவி ஆன்மீக வழிகாட்டியாக இருந்தார். அப்போது துறவி வில்லியம் அவர்களின் பணிவாழ்வினால் தூண்டப்பட்டு, எப்போதும் அவருடன் சென்று மக்களை சந்தித்தார். அப்போது கண்பார்வை இழந்த ஒருவருக்கு ஹெர்லூக்கா வழிகாட்டினார். அவரின் மேல் அதிக அன்பு வைத்து, தன் ஜெபத்தினால் கண்ணிழந்தவருக்கு உதவி செய்தார். பின்னர் 1086-ல் ஜெர்மனியிலுள்ள பவேரியா (Baveria) மறைமாவட்டத்திலிருந்த ஆசீர்வாதப்பர் சபையில் சேர்ந்து துறவியானார். 

துறவியான பிறகு ஆக்ஸ்பூர்க் (Augsburg) ஆயராக இருந்த விக்கிட்ரீப் (Wikterp) அவர்களுக்கு எல்லா விதங்களிலும் அவரின் பணிவாழ்விற்கு தேவையான ஏராளமான உதவிகளை செய்தார். அப்போது தனது செபத்தாலும், தியாக வாழ்வினாலும், கிறிஸ்துவ பக்தியை பரப்ப பவேரியாவில் மிகவும் பாடுபட்டார். அப்போது மிக கொடூரமான துன்பங்களுக்கு உட்படுத்தப்பட்டார். இதனால் ஹெர்லூக்கா அங்கிருந்து தப்பி ஓடி ஜெர்மனியிலுள்ள ஸ்டன்பெர்கர் (Starnberger) ஆற்றின் அருகிலுள்ள அகஸ்டினா துறவற மடத்தில் தங்கி இருந்தார். 1122 ஆம் ஆண்டு வரை பெர்ன்ரீட் என்ற ஊரில் இருந்த, துறவற இடத்தில் வாழ்ந்து, துறவியாகவே இறந்தார்.

இன்றைய புனிதர்கள் ஏப்ரல் 17

 St. Anicetus

புனிதர் அனிசேட்டஸ் 

11ம் திருத்தந்தை:

(11th Pope)

இயற்பெயர்: அனிசேட்டஸ்

பிறப்பு: உறுதியாகத் தெரியவில்லை

இறப்பு: கிபி சுமார் ஏப்ரல் 20, 167

ரோம், ரோமப் பேரரசு

(Rome, Roman Empire)


நினைவுத் திருநாள்: ஏப்ரல் 17

திருத்தந்தை புனிதர் அனிசேட்டஸ் (Pope Saint Anicetus), ரோம் நகர ஆயராகவும், கத்தோலிக்க திருச்சபையின் திருத்தந்தையாகவும், கி.பி. சுமார் 150ம் ஆண்டிலிருந்து 167ம் ஆண்டு வரை பணிபுரிந்தார். இவர் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் 11ம் திருத்தந்தை ஆவார். லூயி டுக்கேன் (Louis Duchesne) என்னும் வரலாற்றாசிரியர் கருத்துப்படி, முதல் இரண்டு நூற்றாண்டுகளில் நிகழ்ந்த திருச்சபை வரலாற்றுச் செய்திகளைத் துல்லியமாகக் கால வரையறை செய்வது மிகக் கடினம்.


அனிசேட்டஸ் பண்டைய சிரியா நாட்டில் ஏமெசா (Emesa) என்னும் நகரில் பிறந்தார். ஏமெசா இன்று ஹோம்ஸ் (Homs) என்று அழைக்கப்படுகிறது. மரபுப்படி, அனிசேட்டசின் தந்தை, இன்றைய சுவிட்சர்லாந்து பகுதியிலிருந்து சிரியா நாட்டுக்குப் பெயர்ந்துசென்றவர் ஆவார்.

ஞானக்கொள்கைக்கு எதிர்ப்பு:


அனிசேட்டஸ் உரோமைக்கு ஏன் வந்தார் என்பது பற்றித் தெளிவில்லை. ஒருவேளை அவர் ஞானக்கொள்கை (Marcionism and Gnosticism) என்னும் தப்பறையை எதிர்த்ததால் கீழைத் திருச்சபையை விட்டு உரோமைக்குச் செல்லும் கட்டாயம் எழுந்திருக்கலாம்.


அந்நாட்களில் உரோமையில் மார்சியோன் (Marcion of Sinope) என்பவர் ஞானக்கொள்கையைப் (Marcionism) பரப்பிவந்தார். அதை அனிசேட்டஸ் எதிர்த்தார். உரோமையில் புனித ஜஸ்டின் நிறுவியிருந்த கல்விக்கூடம் இந்த எதிர்ப்பில் அவருக்குத் துணையாக இருந்தது. திருத்தூதர்களிடமிருந்து பெறப்பட்ட கத்தோலிக்க கிறித்தவ கொள்கையின் பெயரால் அவர் ஞானக்கொள்கை போன்ற தவறான மெய்யியல் அணுகுமுறைகளை எதிர்த்துப் போராடினார்.


குருக்கள் நீண்ட முடி வளர்க்க தடை:


"திருத்தந்தையர் நூல்" (Liber Pontificalis) என்னும் ஏட்டின்படி, கத்தோலிக்க குருக்கள் நீண்ட முடி வளர்த்தலாகாது என்று அனிசேட்டஸ் தடைவிதித்தார். இது ஒருவேளை ஞானக்கொள்கையினர் நீண்ட முடி வளர்த்ததால் அவர்களிடமிருந்து கிறித்தவப் பணியாளர்களை வேறுபடுத்தும் நோக்கத்துடன் நிகழ்ந்திருக்கலாம்.

புனித பொலிக்கார்ப்போடு (Polycarp of Smyrna) சந்திப்பு:

ஸ்மிர்னா (Smirna) நகரத்தின் ஆயரும் 80 வயது நிரம்பியவருமான புனித பொலிக்கார்ப்பு ஆசிய சபைகளின் தூதுவராக உரோமைக்கு அனுப்பப்பட்டு, அங்கே திருத்தந்தை அனிசேட்டசை சந்தித்துப் பேசினார். புனித பொலிக்கார்ப்பு நற்செய்தியாளராகிய புனித யோவானின் சீடராக இருந்தார் என்பது மரபு. ஒருவேளை அவர் குரு யோவான் (John the Presbyter) என்பவரின் சீடராக இருந்திருக்கலாம் என்று சில அறிஞர் கருதுகின்றனர்.


பொலிக்கார்ப்பின் சீடராக இருந்த புனித லியோன் நகர இஞ்ஞாசியார் இத்தகவலைத் தருகிறார்.

இயேசுவின் உயிர்த்தெழுதல் கொண்டாடப்பட வேண்டிய நாள்:


பொலிக்கார்ப்பு கீழைத் திருச்சபையிலிருந்து திருத்தந்தை அனிசேட்டசைத் தேடி உரோமைக்கு வந்தது இயேசுவின் உயிர்த்தெழுதலை எந்த நாளில் கொண்டாடுவது என்பது பற்றித் தெளிவுபெறுவதற்கு ஆகும். பொலிக்கார்ப்பும் அவர் தலைமை வகித்த ஆசிய நாட்டு ஸ்மிர்னா பகுதியும் இயேசுவின் உயிர்த்தெழுதலை நிசான் மாதத்தின் 14ஆம் நாள் கொண்டாடினர். அந்நாளில்தான் யூதர்கள் பாஸ்கா விழாவைக் கொண்டாடுவது வழக்கம். ஆனால் நிசான் மாதத்தின் 14ஆம் நாள் வாரத்தின் ஏதாவது ஒரு நாளாக இருக்கலாம். அது ஞாயிற்றுக் கிழமையாக எல்லா ஆண்டுகளிலும் இராது. எனவே இந்நிலைப்பாடு "பதினான்காம் நாள் கொள்கை" என்னும் பெயர் பெற்றது.


இவ்வாறு கொண்டாடும் பழக்கம் திருத்தூதர் காலத்திலிருந்தே பெறப்பட்டது என்றும், குறிப்பாக, யோவான் (திருத்துதர் அல்லது குரு) சமூகத்தில் அவ்வழக்கம் நிலவியது என்றும் கீழைச் சபை வாதாடியது.


ஆனால் உரோமைத் திருச்சபை இயேசுவின் உயிர்த்தெழுதல் விழாவை ஆண்டுதோறும் ஞாயிற்றுக் கிழமைதான் கொண்டாடியது. ஏனென்றால் ஞாயிற்றுக் கிழமை இயேசு உயிர்த்தெழுந்ததால் அது "ஆண்டவரின் நாள்" (Day of the Lord) என்று அழைக்கப்பட்டதோடு கிறித்தவர்களின் பாஸ்கா விழாவாகவும் மாறியிருந்தது. நிசான் மாதத்தின் 14ஆம் நாள் ஞாயிற்றுக் கிழமையாக இருந்தால் அன்று உயிர்த்தெழுதல் விழாக் கொண்டாடப்படும். அவ்வாறு இல்லாவிடின், நிசான் 14ஆம் நாளுக்குப் பின் வருகிற முதல் ஞாயிறு உயிர்த்தெழுதல் ஞாயிறு ஆகும்.

ஆண்டுதோறும் இயேசுவின் உயிர்த்தெழுதல் விழாவை நிசான் மாதம் 14ஆம் நாள் கொண்டாடுவதா, அல்லது நிசான் 14ஆம் நாளை அடுத்துவரும் ஞாயிறன்று அவ்விழாவைக் கொண்டாடுவதா என்பது பற்றி அனிசேட்டசுக்கும் பொலிக்கார்ப்புக்கும் இடையே ஒத்த கருத்து உருவாகவில்லை. இருந்தாலும் திருத்தந்தை அனிசேட்டஸ் உரோமைத் திருச்சபையின் வழக்கத்தைக் கீழைச் சபையின்மீது திணிக்க விரும்பவில்லை. எனவே இரு சபைகளும் தம் மரபுக்கு ஏற்ப உயிர்த்தெழுதல் விழாவைக் கொண்டாடி வரலாயின.

பிற்காலத்தில் உயிர்த்தெழுதல் விழாவை எந்த நாளில் கொண்டாடுவது என்பது பற்றிய விவாதம் மீண்டும் எழுந்தது.

வரலாற்றாசிரியர் ஹெகேசிப்பஸ் (Hegesippus) உரோமை வருகை:

பண்டைய கிறித்தவ வரலாற்றாசிரியர் ஹெகேசிப்பஸ் (Hegesippus) என்பவரும் திருத்தந்தை அனிசேட்டசைச் சந்திக்க உரோமை சென்றார். உரோமைப் பீடம் தொடக்க காலத்திலிருந்தே முதன்மை பெற்றதற்கு இதுவும் ஒரு அடையாளமாகக் கொள்ளப்படுகிறது.

மொந்தானியக் கொள்கை (Montanism) கண்டிக்கப்படுதல்:

திருத்தந்தை அனிசேட்டஸ் மொந்தானியக் கொள்கையைக் கண்டனம் செய்தார். கீழைத் திருச்சபையில் மொந்தானுஸ் (Montanus) என்பவர் கிபி இரண்டாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் "புதிய இறைவாக்கு இயக்கம்" (New Prophecy) என்றொரு போக்கினைத் தோற்றுவித்தார். தாம் தூய ஆவியால் தூண்டப்பட்டு இறைவாக்கு உரைத்ததாகவும், கடுமையான அறநெறி நடத்தையே கடவுளுக்கு உகந்தது என்றும் அவர் போதித்தார். கிறித்தவக் கொள்கைக்கு எதிராக அவர் போதித்தார் என்று அனிசேட்டஸ் மொந்தானியக் கொள்கையை (Montanism) கண்டனம் செய்தார்.

இறப்பு:

திருத்தந்தை அனிசேட்டஸ் ரோமப் பேரரசன் லூசியஸ் வேர்சஸ் (Lucius Verus) என்பவரின் ஆட்சியில் கிறித்தவ நம்பிக்கையின் பொருட்டுக் கொல்லப்பட்டார் என்பது மரபு. ஆனால் இதற்கு வரலாற்று ஆதாரம் இல்லை. ஏப்ரல் மாதம் 16, 17, 20 ஆகிய நாள்கள் அவரது இறப்பு நாளாகக் குறிக்கப்படுகின்றன. இருப்பினும், ஏப்ரல் 20ம் நாள் அவர் இறந்ததாகக் கொண்டு அன்று அவருடைய திருவிழா கொண்டாடப்படுகிறது. பழைய வழக்கப்படி, ஏப்ரல் 17ம் நாள் அவர் திருநாள் கொண்டாடப்பட்டது.

Feastday: April 17


Anicetus was a Syrian from Emesa. He became pope about 155 and actively opposed Marcionism and Gnosticism. His pontificate saw the appearance of the controversy between East and West over the date of Easter. St. Polycarp, a disciple of John, is reported to have visited him in Rome about the dispute, which was to accelerate and grow more heated over the following centuries.



Not to be confused with Pope Anacletus.

Pope Anicetus was the bishop of Rome from c. 157 to his death in April 168.[3] According to the Annuario Pontificio, the start of his papacy may have been 153. Anicetus actively opposed Gnosticism and Marcionism. He welcomed Polycarp of Smyrna to Rome to discuss the Easter controversy.



According to the Liber Pontificalis, Anicetus was a Syrian from the city of Emesa (modern-day Homs).[

According to Irenaeus, it was during his pontificate that the aged Polycarp of Smyrna, a disciple of John the Evangelist, visited Rome to discuss the celebration of Easter with Anicetus. Polycarp and his Church of Smyrna celebrated the crucifixion on the fourteenth day of Nisan, which coincides with Pesach (or Passover) regardless of which day of the week upon this date fell, while the Roman Church celebrated Easter on Sunday—the weekday of Jesus's resurrection. The two did not agree on a common date, but Anicetus conceded to Polycarp and the Church of Smyrna the ability to retain the date to which they were accustomed. The controversy was to grow heated in the following centuries.[5]


The Christian historian Hegesippus also visited Rome during Anicetus's pontificate. This visit is often cited as a sign of the early importance of the Roman See.[5]


Anicetus actively opposed the Gnostics and Marcionism.[6] The Liber Pontificalis records that Anicetus decreed that priests are not allowed to have long hair (perhaps because the Gnostics wore long hair).[4]


According to church tradition, Anicetus suffered martyrdom during the reign of Emperor Lucius Verus, but there are no historical grounds for this account.[7] 16, 17 and 20 April are all cited as the date of his death, but 20 April is currently celebrated as his feast day.[1] Before 1970, the date chosen was 17 April.[7] The Liber Pontificalis states he was buried in the cemetery of Callistus.



St. Fortunatus & Marcian


Feastday: April 17

Death: unknown


Martyrs of Antioch, in Syria, or of an African location.



St. Mappalicus


Feastday: April 17


Martyr of Africa with seventeen companions at Carthage. He and his companions were tortured and martyred for refusing to sacrifice to the pagan gods during the persecutions of Emperor Trajanus Decius. They were praised by St. Cyprian.



St. Stephen Harding


Feastday: April 17

Patron: of Saint Robert of Molesme

Death: 1134


Stephen Harding was born in Dorset, England. He was a speaker of English, Norman French, and Latin. He was placed in the abbey of Sherbourne at a young age, but eventually put aside the cowl and became a travelling scholar. He eventually moved to the abbey of Molesme in Burgundy, under the abbot Saint Robert of Molesme (c. 1027 - 1111).


When Robert left Molesme to avoid its corruption and laxity, Stephen and Saint Alberic went with him. Unlike Alberic, Stephen was not ordered to return, and he remained in solitude with Robert. When twenty-one monks deserted Molesme to join Robert, Harding, and Alberic, the three leaders formed a new monastery at Citeaux.


Robert was initially abbot at Citeaux, returning to Molesme after a year. Alberic then took over, serving as abbot until his death in 1108. Stephen Harding, the youngest of the three men, became the third abbot of Citeaux. As abbot, Stephen Harding guided the new monastery over a period of great growth. Bernard of Clairvaux came to visit in 1112 and brought with him his followers. Between 1112 and 1119, a dozen new Cistercian houses were founded to contain the monks coming to the new movement. In 1119, Stephen wrote the Carta Caritatis, ('Charter of Love') an important document for the Cistercian Order, establishing its unifying principles.


Stephen served the house at Citeaux for twenty-five years. While no single person is considered the founder of the Cistercian Order, the shape of Cistercian belief and its rapid growth in the 12th century was due to the leadership of Stephen Harding. In 1133, he resigned the head of the order, due to age and disability. He died the following year.


His feast day in the Roman Catholic calendar of saints is March 28. The north aisle of St Sepulchre-without-Newgate church in London, U.K. was formerly a chapel dedicated to him (it became the Musicians' Chapel in the 20th century).


In Hungary, in the village Apátistvánfalva there is a Catholic Baroque Church estd. by 1785, the patron saint of which is Stephen Harding. The village, and the vicinity Vendvidékwas at one time under Cistercian lordship.


For other people named Stephen Harding, see Stephen Harding (disambiguation).

Stephen Harding (French: Étienne Harding) (c. 1060 – 28 March 1134) was an English-born monk and abbot, who was one of the founders of the Cistercian Order. He is honored as a saint in the Roman Catholic Church.


Life

There is little archival evidence, yet all sources agree that Stephen was English and spent some time at the monastery of Sherborne as a young man. The main source about his youth, William of Malmesbury, states that Stephen then went to France and became friends with another Englishman, named Peter, The two made a pilgrimage to Rome, took new religious names and then went to Molesme Abbey upon returning to Burgundy, around 1085.[1] On their return from Rome, they also experienced the monastic traditions of the Camaldolese and Vallombrosians.[2]


In 1098, Stephen went to the new monastery (soon to be known as Cîteaux) together with Robert and Alberic, was elected abbot in 1108, and died in 1134.[1]



Bernard and Stephen

Stephen was the third abbot of Cîteaux. Under his administration, very few novices were joining the community and the monks were suffering from hunger and sickness. In 1112, Bernard of Clairvaux entered the community, bringing with him thirty companions.


Between 1112 and 1119, a dozen new Cistercian houses were founded to accommodate those joining the young order. Harding's organizational skills were exceptional; he instituted the system of general chapters and regular visitations. In 1119, he received official approbation for the Carta Caritatis (Charter of Charity), an important document for the Cistercian Order, establishing its unifying principles.[1] Many of his policies and decisions were influenced from his time with the Vallombrosians.[3][4]



Stephen Harding served as abbot of Cîteaux for twenty-five years. While no single person is considered the founder of the Cistercian Order, the shape of Cistercian thought and its rapid growth in the 12th century were certainly due in some part to Harding's leadership.[5] He was the abbot who accepted Bernard of Clairvaux. Insisting on simplicity in all aspects of monastic life, Stephen encouraged the severity of Cistercian architecture and the simple beauty of the Order's liturgy and music.[6] He was an accomplished scribe; his highest achievement[citation needed] is considered to be the Harding Bible.[7] In 1133, he resigned as abbot because of bad eyesight.[8] He died on 28 March 1134.[8]


Veneration for Stephen began in the modern era. His feast was celebrated on 28 March until 1683 and then moved to 17 April, where it remained until the liturgical reforms following Vatican II. In a joint commemoration with Robert of Molesme and Alberic, the first two abbots of Cîteaux, the Roman Catholic Church today celebrates Stephen Harding's feast day on 26 January



Saint Kateri Tekakwitha

கத்தேரி தேக்கக்விதா, (1656 – ஏப்ரல் 17, 1680), (திருமுழுக்கு பெயர்: கேத்ரின் தேக்கக்விதா[2][3]) என்றும் மோகாக்கியரின் லில்லி மலர் என்றும் அறியப்படுபவர் ஒரு அல்கோன்குயின்-மோகாக்கிய கத்தோலிக்க கன்னியரும், பொது நிலைத்துறவியும் ஆவார். இவர் தற்போது நியூ யோர்க் மாநிலம் அமைந்துள்ள இடத்தில் பிறந்தவர். இவர் சிறுவயதில் பெரியம்மையால் தாக்கப்பட்டு பிழைத்தவர் ஆவார். இவர் இளமையிலேயே பெற்றோரை இழந்தவர். இவர் தனது 19ஆம் அகவையில் கத்தோலிக்கத்துக்கு மதம் மாறித் திருமுழுக்கு பெற்றார். இதன்பின் இவர் தனது வாழ்நாளை இயேசு சபை மறைபணி தளமான மொண்ட்ரியாலில் உள்ள கானாவாக்கே கிராமத்தில் கழித்தார்.


இவர் தனது 24ஆம் அகவையில் கற்பு நிலை உறுதிபூண்டார். தனது நல்லொழுக்கத்திற்கும் கற்பு நிலைக்கும் பேர்போன இவர் தனது கடும் தவ முயற்சிக்காக அறியப்படுகின்றார். இவர் கத்தோலிக்கத்துக்கு மதம் மாறியதால் தனது சொந்த குடும்பத்தாலும், இனத்தாலும் ஒதுக்கப்பட்டார்.


அமெரிக்க முதற்குடிமக்களுள் திருச்சபையின் பீட மகிமை அளிக்கப்பட்ட முதல் பெண் இவர் ஆவார். இவருக்குத் திருத்தந்தை இரண்டாம் அருள் சின்னப்பர் 1980இல் அருளாளர் பட்டம் அளித்தார். திருத்தந்தை பதினாறாம் பெனடிக்ட், அக்டோபர் 21, 2012இல் புனித பேதுரு பேராலயத்தில் இவருக்குப் புனிதர் பட்டம் அளித்தார். பல்வேறு அதிசயங்களும் இயற்கைக்கு மீறிய நிகழ்வுகளும் இவரது மரணத்திற்கு பின்னர் நிகழ்ந்துள்ளதாகக் கூறப்படுகின்றது.

பிறப்பு 1656

ஓசர்நினோன், இரோக்குவா பிரதேசம் - 1793 வரை "புது பிரான்சு" (தற்போது ஓரிஸ்வில், நியூ யோர்க் மாநிலம்)

இறப்பு ஏப்ரல் 17, 1680

கானாவாக்கே, மொண்ட்ரியால், கியூபெக், கனடா

ஏற்கும் சபை/சமயங்கள் கத்தோலிக்க திருச்சபை

அருளாளர் பட்டம் ஜூன் 22, 1980, வத்திக்கான் நகர் by இரண்டாம் யோவான் பவுல்

புனிதர் பட்டம் அக்டோபர் 21, 2012, வத்திக்கான் நகர் by திருத்தந்தை பதினாறாம் பெனடிக்ட்

முக்கிய திருத்தலங்கள் புனித பிரான்சிஸ் சவேரியார் ஆலயம், கியூபெக், கனடா

திருவிழா ஜூலை 14 (அமெரிக்க ஐக்கிய நாடு), ஏப்ரல் 17 (கனடா)

சித்தரிக்கப்படும் வகை லில்லி மலர்; கடல் ஆமை; செபமாலை

பாதுகாவல் சூழலியலாளர், சுற்றுச்சூழல், சூழலியம், அனாதைகள், நாடுகடத்தப்பட்டவர், தங்களது பக்திக்காக கேலிக்கு உள்ளாகுபவர், அமெரிக்க முதற்குடிமக்கள்

கத்தேரியின் இறப்பு

1679ஆம் ஆண்டு, இயேசு துன்பங்கள் அனுபவித்து, இறந்து உயிர்பெற்றெழுந்த நிகழ்ச்சியை நினைவுகூரும் வாரத்தின்போது கத்தேரியின் உடல் நிலை மிகவும் மோசமானதை அவருடைய நண்பர்கள் கண்டனர். இன்னும் ஒருசில மணி நேரம் மட்டுமே அவருடைய உயிர் நீடிக்கும் என்று உணர்ந்த கிராம மக்கள் அனைவரும் கத்தேரியைச் சூழ்ந்து கூடினர். அவர்களோடு இயேசு சபைத் துறவியர் ஷோஷத்தியே மற்றும் கோலனெக் ஆகிய இருவரும் வந்தனர்.


தந்தை கோலனெக் கத்தேரிக்கு இறுதிச் சடங்காகிய நோயில் பூசுதல் என்னும் திருவருட்சாதனத்தை வழங்கினார்.[4]


அமெரிக்க முதற்குடி கிறித்தவரான கத்தேரி தெக்கக்விதா என்னும் புனிதப் பெண்மணி தம் 24ஆம் வயதில், 1680, ஏப்பிரல் 17ஆம் நாளன்று, உயிர்துறந்தார். அப்போது அவர் அருகே மரி-தெரேசும் உண்டு. கத்தேரியை நேரடியாகத் தெரிந்து, அவருடைய வாழ்க்கை வரலாற்றை எழுதிய தந்தை ஷோஷத்தியே கூறுவது போல, கத்தேரி தாம் இறப்பதற்கு முன் உரைத்த கடைசி சொற்கள் இவை: "இயேசுவே, நான் உம்மை அன்புசெய்கிறேன்." [4]


கத்தேரியின் உடல் ஒளிவீசுதல்

கத்தேரியின் உயிர் உடலை விட்டுப் பிரிந்ததும் அவ்வுடலில் ஒரு மாற்றம் நிகழ்ந்ததைச் சூழ்ந்து நின்றோர் கண்டனர். தந்தை கோலனெக் கூறுகிறார்: "தழும்புகளால் தடித்துப்போன கத்தேரியின் அந்த முகம், அவருடைய இறப்புக்குப் பின் ஒரு மணி நேரத்தில் எழில் பொங்கும் ஒளிவீசியதை நான் கண்டேன்."”[4]


இறந்த கத்தேரி நண்பர்களுக்குத் தோற்றம் அளித்தல்

கத்தேரி இறந்து ஒரு சில வாரக் காலத்தில் மூன்று நண்பர்களுக்குக் காட்சியளித்தார் என்று கூறப்படுகிறது. அவர்கள் கத்தேரிக்குக் கிறித்தவ மறை பற்றிய அறிவைப் புகட்டிய அனஸ்தாசியா தேகோனாத்சியோங்கோ, கத்தேரியின் நண்பராக இருந்த மரி-தெரேஸ் தேகையாகுவெந்தா, மற்றும் இயேசு சபைத் துறவி ஷோஷத்தியே ஆகியோர்.


தமக்கு ஒரு அன்பு மகளைப் போல் இருந்த கத்தேரியின் மறைவை முன்னிட்டுக் கவலையோடு கண்ணீர் வடித்துக்கொண்டிருந்தார் அனஸ்தாசியா. அப்போது அவர் கண்ட காட்சியில் கத்தேரி தமது பாய் அருகே முழந்தாட்படியிட்டிருந்தார். கத்தேரியின் கையில் கதிரவனைப் போல் ஒளிவீசிய ஒரு மரச் சிலுவை இருந்தது.


மரி-தெரேஸ் கண்ட காட்சியில், ஒர் இரவு சுவரில் யாரோ தட்டுவது போல் இருந்தது. அந்த ஒலி கேட்டு மரி-தெரேஸ் விழித்துக்கொண்டார். மரி-தெரேஸ் விழித்திருந்தாரா என்றொரு குரல் அவரிடம் கேட்டது. பின்னர் கத்தேரி, "நான் விண்ணகம் சென்று கொண்டிருக்கிறேன். உங்களிடம் பிரியாவிடை பெற்றுக்கொள்ள வந்தேன்" என்று கூறினார். விழித்துக் கொண்ட மரி-தெரேஸ் வீட்டுக்கு வெளியே சென்று யாராவது நிற்கிறார்களா என்று பார்த்தார். ஒருவரையும் காணவில்லை. ஆனால் மெதுவான் ஒரு குரல் கேட்டது: "சென்று வருகிறேன். தந்தையிடம் சென்று, நான் விண்ணகம் செல்கிறேன் என்று சொல்லுங்கள்."


இயேசு சபைத் துறவி ஷோஷத்தியே கத்தேரியை அவருடைய கல்லறை அருகே கண்டதாகக் குறிப்பிடுகிறார். கத்தேரி "கலை அழகு மிக்க பெண்ணாகத் தோற்றமளித்தார். இரண்டு மணி நேரமாக நான் அவரையே உற்றுப்பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். பரவசத்தில் இருப்பதுபோல் தோன்றிய அவருடைய முகம் விண்ணகம் நோக்கித் திரும்பி இருந்தது" என்று ஷோஷத்தியே கூறுகிறார்."[4]

https://ta.wikipedia.org/wiki/%E0%AE%95%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AF%87%E0%AE%B0%E0%AE%BF_%E0%AE%A4%E0%AF%87%E0%AE%95%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%95%E0%AF%8D%E0%AE%B5%E0%AE%BF%E0%AE%A4%E0%AE%BE


தந்தை ஷோஷத்தியே கத்தேரியின் கல்லறை அருகே ஒரு சிற்றாலயம் எழுப்பினார். 1684ஆம் ஆண்டு தொடங்கி, கத்தேரி இறந்த இடம் ஒரு திருப்பயணத் தலமாக மாறியது. மக்கள் கத்தேரியின் கல்லறைக்குச் சென்று அவருக்கு வணக்கம் செலுத்தலாயினர். கத்தேரியின் எலும்புகளை எடுத்து அவற்றைத் துகள் ஆக்கி அதைப் புதியதொரு சிற்றாலயத்தில் வணக்கத்தோடு வைத்தனர் இயேசு சபையார். "[4] கத்தேரியின் நினைவு இறவாது இருப்பதற்கு இது ஓர் அடையாளமானது. கத்தேரியின் உடலின் மீபொருள் சிலருக்கு நலம் கொணர்ந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.[4]

Also known as

• Catherine Tekakwitha

• Lily of the Mohawks

• Tegakouita, Tegakwitha


Additional Memorial

14 July (United States)



Profile

Daughter of a Christian Algonquin woman captured by Iroquois and married to a non-Christian Mohawk chief. Orphaned during a smallpox epidemic, which left her with a scarred face and impaired eyesight. Converted and baptized in 1676 by Father Jacques de Lamberville, a Jesuit missionary. Shunned and abused by relatives for her faith. Escaped through 200 miles of wilderness to the Christian Native American village of Sault-Sainte-Marie. Took a vow of chastity in 1679. Known for spirituality and austere lifestyle. Miracle worker. Her grave became a pilgrimage site and place of miracles for Christian Native Americans and French colonists. First Native American proposed for canonization, her cause was started in 1884 under Pope Leo XIII. The Tekakwitha Conference, an international association of Native American Catholics and those in ministry with them, was named for her.


Born

1656 at Osserneon (Auriesville), modern New York, USA


Died

17 April 1680 at Caughnawaga, Canada of natural causes


Canonized

• 21 October 2012 by Pope Benedict XVI

• the canonization miracle involved the cure of a boy suffering from a flesh-eating bacteria



Saint Robert of Molesme


Also known as

Robert of Cîteaux


Additional Memorial

26 January as one of the Founders of the Cistercians



Profile

Born to the French nobility. Benedictine monk in 1044. Prior of Moutiers-la-Celle Abbey. Abbot of Saint-Michel-de-Tonnerre, but considered it to have lax standards. Prior of Saint-Ayeul Abbey. In 1075, in an attempt to return to a simpler form of Benedictine life requested by a group of hermits from the forests around Colan, France, he helped found the monastery at Molesme, Burgundy. The group, especially Robert, gained a reputation for piety, which led to bequests of cash, which led to an increase in size of the monastery, which led to internal difficulties, and suddenly there were many brothers that objected to the severe life practised by the founders. Robert twice left to live on his own, but was ordered back to his position by the pope. In early 1098 Robert, Saint Stephen Harding, Saint Alberic of Citeaux and 18 other monks left Molesme, and on 21 March they founded the monastery of Cîteaux near Dijon, France, with the goal of living strictly by the Benedictine Rule, strict vows of poverty, and frequent retreats; Robert served as the first abbot. However, with conditions deteriorating at the Molesme house he was re-assigned as abbot there in 1100 with a mandate to reform; he lived and worked there the rest of his life. Traditionally considered one of the founders of the Cistercians, the reform that developed at Citeaux.


Born

1027 near Troyes, Champagne (in modern France)


Died

21 March 1110 of natural causes


Canonized

1222 by Pope Honorius III



Saint Robert of Chaise-Dieu


Also known as

• Robert de Turlande

• Robert of Casa Dei



Profile

Born to the nobility, related to Saint Gerald of Aurillac. Studied at the Church of Saint-Julien in Brioude, France. Ordained in 1026. Canon of Saint Julian where he founded a hospice for the poor. Monk at Cluny under the direction of Saint Odilo. Pilgrim to Rome, Italy. Retired to Brioude near Auvergne where he attracted so many followers that he was forced to found the great Benedictine abbey of Casa Dei (House of God) or Chaise-Dieu (Chair of God) with 300 monks. Spiritual teacher of Saint Adelemus.


Born

• 11th century at Auvergne, France

• his mother went into labour while out in the forests near the family castle; locals thought this meant that the baby would become a hermit


Died

• 17 April 1067 of natural causes

• interred at Chaise-Dieu

• relics burned by Huguenots


Canonized

• 1070 by Pope Alexander II

• 1095 by Pope Blessed Urban II

• 1351 by Pope Clement VI



Blessed Mariana of Jesus


Also known as

• Lily of Madrid

• Mariana Navarra de Guevara

• Mary Ann of Jesus Navarro

• Maria Ana de Jesus Navarro de Guevara



Profile

Known as a pious youth. At age 23 she turned down a marriage proposal and instead became a Discalced Mercedarian nun at Madrid, Spain. Noted for her life of penance, devotion to the Eucharist, and intense prayer life. Ordered by her superiors to write her spiritual biography.


Born

17 January 1565 at Madrid, Spain as Mariana Navarra de Guevara


Died

• 17 April 1624 of natural causes at Madrid, Spain

• body found incorrupt


Beatified

18 April 1783 by Pope Pius VI in Rome, Italy


Patronage

Madrid, Spain



Blessed Henry Heath


Also known as

Paul of Saint Magdalene


Additional Memorials

• 29 October as one of the Martyrs of Douai

• 22 November as one of the Martyrs of England, Scotland, and Wales


Profile

Raised in a Protestant family, Henry became a minister in the Church of England. Convert to Catholicism. Joined the Franciscan Friars Minor Recollects, taking the name Paul of Saint Magdalene. Priest. Imprisoned, tortured and eventually executed in the persecutions of King Charles I for the crime of being a priest. Martyr.


Born

c.1599-1600 in Peterborough, Cambridgeshire, England


Died

hanged on 17 April 1643 in Tyburn, London, England


Beatified

22 November 1987 by Pope John Paul II



Saint Landericus of Soignies


Also known as

• Landericus of Meaux

• Landry, Landricus, Landrich, Landerico



Profile

Eldest son of Saint Madelgarus and Saint Waldetrudis. Soldier. Priest. Bishop of Meaux, France from 641 to 650. Benedictine abbot in Soignies, Belgium. Abbot of Hautmont, France.


Born

France


Died

• 7th century in Soignies, France of natural causes

• relics rest in the Church of Saint-Vincent in Soignies




Blessed James of Cerqueto


Additional Memorial

31 October (Augustinians)



Profile

Augustinian friar and hermit at Cerqueto, Italy. Known as a preacher and miracle worker. It was his prayers that secured permission for the Augustinians to wear white habits in tribute to Mary.


Born

1285 at Cerqueto in Perugia, Umbria, Italy


Died

• 17 April 1366 in the Church of Saint Augustine in Perugia, Italy of natural causes

• due to the number of miracles at his grave, he was re-interred in a 1754


Beatified

10 June 1895 by Pope Leo XIII (cultus confirmed)



Blessed Ambrose of Massa


Also known as

Ambrogio da Massa



Profile

Parish priest in Maremma region of Tuscany, Italy. After hearing the preaching of Blessed Moricus, an early companion of Saint Francis of Assisi, Ambrose was drawn to the religious life. Joined the Franciscans in 1225 and devoted himself to charity and penance.


Born

Massa Marittima, Tuscany, Italy


Died

17 April 1240 in Orvieto, Italy



Saint Donnan of Eigg


Also known as

Dounan, Donan, Donnanus, Domnanus


Profile

Monk of Iona Abbey with Saint Columba of Iona. Founded a monastery on the Island of Eigg off the west coast of Scotland. He and 52 brother monks were massacred by pagan raiders.



Died

stabbed to death by sword on Easter Sunday in 618 on Eigg Island, Scotland


Canonized

11 July 1898 by Pope Leo XIII (cultus confirmed)



Saint Pantagathus of Vienne


Also known as

Pantagathe of Vienne


Profile

Born to the nobility. Well-educated, he served as a diplomat and courtier to King Clovis I. Priest. Bishop of Vienne, France c.536. Attended the Council of Orléans.


Born

475


Died

• 540 of natural causes

• relics interred at the cathedral of Vienne, France



Saint Wando of Fontenelle


Also known as

• Vando of Fontenelle

• Wando von Fontenelle


Profile

Benedictine monk. Abbot of Fontenelle, France. Due to a false accusation, he was exiled to Troyes, France; reinstated when his innocence was proven.


Died

c.756 at Fontenelle, France of natural causes



Saint Arnoald of Metz


Also known as

Arnoaldus


Profile

Married. Father of Saint Arnulf of Metz. Bishop of Metz, France c.602.


Born

c.560 in Austrasia (modern Lorraine, France)


Died

c.611 in Metz, France of natural causes



Saint Isidore of Cordoba


Profile

Spiritual student of Saint Elias of Cordoba. Martyr. Saint Eulogius of Cordoba witnessed the murder and wrote an account of it.


Died

martyred by Moors in 856 in Cordoba, Spain



Saint Innocent of Tortona


Profile

Confessor of the faith, imprisoned and scourged in the Diocletian persecution. Priest. Bishop of Tortona, Italy in 326.


Born

in Tortona, Italy


Died

c.350



Saint Paulus of Cordoba


Profile

Spiritual student of Saint Elias of Cordoba. Martyr. Saint Eulogius of Cordoba witnessed the murder and wrote an account of it.


Died

martyred by Moors in 856 in Cordoba, Spain



Saint Elias of Cordoba


Profile

Priest. Martyr. Saint Eulogius of Cordoba witnessed the murder and wrote an account of it.


Born

Portuguese


Died

martyred by Moors in 856 in Cordoba, Spain



Saint Hermogenes of Melitene


Profile

Servant to a deacon, Saint Peter, with whom he was martyred.


Died

Melitene, Armenia



Saint Usthazade


Profile

Eunuch in the royal court of Persia. Tutor to Shapur II who had Usthazade executed at the start of his persecution of Christians. Martyr.


Died

c.341 in Persia



Blessed Gervinus of Aldenberg


Profile

Benedictine monk at Saint-Winnoc. Hermit at Münster in Aldenberg, Germany. Abbot there in 1095.


Died

1117



Saint Fortunatus of North Africa


Profile

Martyr.



Saint Villicus of Metz


Profile

Bishop of Metz, France from 543 to 568.


Died

568



Saint Peter of Melitene


Profile

Deacon. Martyr.


Died

Melitene, Armenia



Saint Peter of Antioch


Profile

Priest. Martyr.


Died

in Antioch



Saint Marcian of North Africa


Profile

Martyr.